බුල්ටො ගෙදර...

මේ කියන කාලෙ වෙද්දි මං බබා ටිකක් ලොකුයි. අම්මා සල්ලි ටිකක් අත මිට මෙලෙව්වම ළඟ තියෙන කඩේට ගිහින් ඒ කියන දෙයක් අරන් එන්නත් බබාට පුළුවන්. ඒ කාලෙ ඉතින් දැන් කාලෙ වගේ නෙවේනෙ. මග දිගට හිටියෙ තනියම පාරෙ යනවා දකිනකොට කොහේද යන්නෙ, කාත් එක්කද යන්නෙ කියලා අහලා ටවුන් එක පැත්තට යනවා නම් බබාවත් පරෙස්සමින් කඩේ ළඟට එක්කන් යන නැන්දලා මාමලා හින්දා බබාගෙ අම්මටත් බයක් දැනුනෙ නෑ වෙන්ටැ. ඉතින් මෙහෙම කඩේට යන බබා දවසක් හිස් වීදුරු බෝතලයක් අරන් ගිහින් ඒකට භූමිතෙල් ගැලුමක් ගේන්න කියලා අම්මා කිව්ව බවක් කඩේ මුදලාලි මාමට කිව්ව එක අහන්න ඔට්ටු නෑ හරිද?

ඉලාස්ටික් පටියා

මට අවුරුදු අටක් විතර වෙන කාලෙ අර අපේ නුවණක්කාර නැන්දත් ගෙදර ඉන්න සමයක මමයි, අපේ ලොකු මාමගෙ දුව ගයනියි හොල්මන් කතා පොත් සොයාගෙන කියවන්න පටන් ගත්තෙ. ඕක අපේ අම්මට අහුවෙන්නෙ නැති වෙන්න තමයි කළේ. අම්මට අහු උනොත් පොත් ටිකත් ඉවරයි. මොකද කියවීමේ ආනිසංස වලට මුහුණ දෙන්න සිද්ද වෙන්නෙ වැඩිපුරම අම්මට. ඒ මදිවට රෑ ජාමෙට. ඒවා කියවපු කට්ටියට කාමරේකින් කාමරේකට තනියම යන්න බෑ. ගෙයින් පිට පැත්තට හදලා තිබ්බ වැසිකිළියට යන්න බෑ. නැන්දට අපිත් එක්ක යන්න කියන්නත් බෑ. උන්දැ අපිට වැඩිය බයයි. ඉතින් කොහෙද. කට්ටියට චූ බර වෙන, වෙන සැරේට අම්මට අදාල කෙනාව එස්කෝට් කරගෙන යන්න වෙනවා වැසිකිළියට. ඉතින් ඔය වෙලාවට ඔයාලා හිතන්නෙ අපේ අම්මා ජයමංගල ගාතා එහෙම කිය කියා ඔය ගමන අපිත් එක්ක යනවා කියලද? නෑ අනේ. ඒ වෙලාවට කියන්නෙ සොලෝක, සොලෝක! එහෙම ඒවා වෙලා තිබුනා අම්මත් දැනුවත්ව හොල්මන් කතා පොත් කියවලා. ඒ නිසා හොල්මන් කතා වලට තාවකාලික තහනමක් වැටිලයි තිබ්බෙ.

අමුතු මිනිස්සු 1

Twitter.com

මට කාලෙක ඉඳන් හිති හිතී තිබුනු දෙයක් තමයි මේ දවසින් දවස මුණ ගැහෙන අමුතු මිනිස්සු ගැන ලියන්න. හැබැයි ඉතින් මෙහෙමයි. මේ 'අමුතු'කම බොහොම සාපේක්ෂ දෙයක්. මට අමුතු කෙනෙක් තව කෙනෙකුට අමුතු නොවෙන්න පුළුවන් වගේම මේක ලියන මමත් තව කෙනෙකුට අමුතු කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්. හරියට කෙනෙකුගේ ලස්සන වගේ.

සිනහව අතරින්...

clipart library

සිනහව අතරින් කඳුලක් උපන්නා…
ඒ බැව් නොදැනම සිනහවක්ම පෑවා…

පරණ සින්දුවක් මතක් උනා හදිසියේම.  1976 තිරගත වුනු විජයයි මාලනීයි ප්‍රධාන චරිත රඟපෑ ගංගා චිත්‍රපටයේ ගීතයක්. (රවියා ඉතිහාසෙ කියන්න කලින් ඔන්න මංම කිව්වා.)

පැරණි ශ්‍රී ලංකාව වීඩියෝ වලින්... 1

අහම්බෙන් දැකපු ලංකාව ගැන පරණම පරණ වීඩියෝ කිහිපයක් දැකලා ඔයාලත් එක්ක බෙදාගන්න හිතුණා... සමහරු නම් මේවා දැකලත් ඇති... මේ ඔක්කොම 1930 ගණන්වල ලංකාව ගැන ඒවා… 

(මේ පෝස්ට් එක බලන අයට ඇස් කන් තිබ්බට මගේ කමෙන්ට්‍රියකුත් පහතින් දැම්මා. බනින්න එපා හොඳේ. ඒ වගේම මේක මම අවුරුදු බර ගාණකට කලින් පෝස්ට් කරන්න ඩ්‍රාෆ්ට් කරපු එකක්. ඔන්න ඔහේ දාන්න හිතුනා අද.)

පසුතැවිල්ල……..

මං හැමදාම වගේ උදේට දකිනවා අපේ ගෙදර ඉස්සරහින් හැරමිටියක් ගහ ගහා යන වයසක අන්කල් කෙනෙක්. සුපුරුදු විදියට මගේ හිත එයාට තිබ්බ නම තමයි අන්කල් මාක්. ඉතින් මේ අන්කල් මාක් යනකොට හිස් අතින් ගියාට ආපහු එනකොට බොහෝ වෙලාවට එයාගෙ අතේ මල් පොකුරක් හරි එක මලක් හරි තියෙනවා මං දකිනවා. එයා අර මං කලින් කියපු වයසක මිනිස්සුන්ගෙ ගම්මානෙ පැත්තට යනවා වෙන්න ඇති කියලා මට හිතුනා. මට හිතුනෙ එහේ එයාගෙ නෝනා ඉන්නව ඇති එයාට වෙන්න ඇති මේ මල් අරන් යන්නෙ කියලා. ඔන්න ඉතින් හීනි දුකකුත් මගේ හිතට රිංගුවා, නිකම් මේ පොඩි ආත්මානුකම්පාවක් වගේ එකක්. අනේ ඉතින් අපේ මනුස්සයා කවදාවත් මට මලක් තියා මල් පෙත්තක්වත් ගෙනැත් දීලා නෑ නේද කියලා. ඉතින් ගේම පාළුවෙන්න සුසුමකුත් හෙලල බැලුවම මට කල්පනා උනා එයා යනකොට ඒ පැත්තට ගියත්, ආපහු එහේ ඉඳන් එනකොට නේද මේ මල් අරන් එන්නෙ කියලා. මේක මට හෙන ප්‍රහේලිකාවක්. මොකෝ ඒ මනුස්සයා ළඟට බෙල්ල කඩාගෙන දුවගෙන ගිහිල්ලා අහන්නයැ. අපටත් හිතන්න දේවල් නැතුවට හිතෙන දේවල් කියලා හිත හදාගන්න ඕන උනාට එන්න එන්නම මේ වැඩේ මගේ හිතට කුතුහලයක් ඇති කළා.

කැන්ගරු දේසෙට එන්න බලන් ඉන්න ඇත්තන්ට ආදරයෙනි...

මේ වගේ ලිපියක් ලියන්න කාලයක ඉඳන් බලාගෙන හිටියට ඒක මොන විදියට කට්ටිය අතරට යයිද කියල හිතුනු නිසා හැමදාම වැඩේ පස්සට ගියා. ඒත් අවුරුද්දක් දෙකක් වගේ කාලයක් තුල අහපු දැකපු අත් විඳපු සමහර දේවල් නිසා හිතුනා දැන් නම් ලියන්නම ඕන කියලා. මේක ලියන්නෙ 'තොපි මෙහෙට අළුතින් ආවාම තොපිට අපි නැතුව මේකෙ පය ගහගන්න බෑ' කියන අදහස දෙන්න නම් නෙමේ කියලා මුලින්ම කියන්න ඕන. මතක තියාගන්න ඕන වැදගත්ම දේ තමයි ඔය ලංකාවෙ හිටිය මිනිස්සුම තමයි මෙහේ ඇවිත් ඉන්නෙ. ඒ කියන්නෙ කැලේ මාරු උනාට පුල්ලි ටික එහෙමමයි. ඒ හින්දා ලංකාවෙදි අපතයෙක් වෙච්ච කෙනා, මෙහේදිත් අපතයෙක්මයි. එහෙම අයගෙන් උදව් ගන්න ලොකුවට බලාපොරොත්තු තියන් ඇවිත් අර ගම් රටවලදි කරපු අපත වැඩ මෙහේදිත් කළාම හිත නරක් කර ගන්න ඉඩ තියාගන්න එපා. මොකද ගමේදි වගේ නෙවේ, මෙහේදි කාත් කවුරුවත් නැති රටේ තමුන්ගෙ රටේ එකෙක් එහෙම කළාම හිතට දැනෙනවා වැඩියි. නොසෑහෙන දුකක් දැනෙනවා වගේම ඒ හිත රිදවීම ජීවිතේට අමතක වෙන්නෙ නෑ.