බුල්ටො ගෙදර...

මේ කියන කාලෙ වෙද්දි මං බබා ටිකක් ලොකුයි. අම්මා සල්ලි ටිකක් අත මිට මෙලෙව්වම ළඟ තියෙන කඩේට ගිහින් ඒ කියන දෙයක් අරන් එන්නත් බබාට පුළුවන්. ඒ කාලෙ ඉතින් දැන් කාලෙ වගේ නෙවේනෙ. මග දිගට හිටියෙ තනියම පාරෙ යනවා දකිනකොට කොහේද යන්නෙ, කාත් එක්කද යන්නෙ කියලා අහලා ටවුන් එක පැත්තට යනවා නම් බබාවත් පරෙස්සමින් කඩේ ළඟට එක්කන් යන නැන්දලා මාමලා හින්දා බබාගෙ අම්මටත් බයක් දැනුනෙ නෑ වෙන්ටැ. ඉතින් මෙහෙම කඩේට යන බබා දවසක් හිස් වීදුරු බෝතලයක් අරන් ගිහින් ඒකට භූමිතෙල් ගැලුමක් ගේන්න කියලා අම්මා කිව්ව බවක් කඩේ මුදලාලි මාමට කිව්ව එක අහන්න ඔට්ටු නෑ හරිද?

සුබ අසුබ...

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.universl.sinhalaastrologyapp&hl=en

ගොඩක් දේවල්වල සුබ අසුබ කල් තියාම දැනගන්න කැමති අපි, මහ පුදුම ජාතියක් කියලා මට වෙලාවක හිතෙනවා. ඕවා පස්සෙ ගිහිල්ලා චක බ්ලාස් වෙලා ගිය මිනිස්සු ගැන කෝච්චර දැනගෙන හිටියත්, තවමත් අපි එහෙම කරන එක අත හැරලා නෑ. මට හිතෙනවා දැන් ඒවා පස්සෙ යන මිනිස්සු වැඩියි කියලා. මුහුණු පොතට ගියාම දවසකට කී දෙනෙක් ෂෙයා කරගෙන තියෙනවද දේව පින්තූර. මේක ෂෙයා කරගත්තොත් අද දවසට සුබ දෙයක් අහන්න ලැබෙයි කියලා කියූ ගමන්ම ටික් ගාලා ෂෙයා කර ගන්නවා. සමහරු හිතාවි මේ වගේ දෙවල් කරන්නෙ රස්සාවට යන්නෙ නැතුව නිකම් මුහුණු පොතේ වාත වෙවී ඉන්න නූගත් ගැහැණු කියලා. සාමාන්‍යයෙන් කවුරු හරි ඕනෑම ගොන් වැඩක් කළොත් කට්ටිය හිතන්නෙ ඔහොමනෙ. ඒකයි මං එහෙම කිව්වෙ. ඒ උනාට මං දැකපු මේ අය ඔක්කොම වගේ හොඳ රස්සාවල් කරන උගත් මිනිස්සු. ඒ අතරෙ පිරිමිත්. පහු කාලෙක මං දැක්කා කවුරු හරි ගස්ලබු ගෙඩියක පින්තූරයක් දාලා අනේ කවුරු හරි මේ ගස් ලබ්බ ෂෙයා කරගන්න. එහෙම නැතිවුනොත් මේක කුණුවෙලා යාවි වගේ අදහසකින් අරම ෂෙයා කර ගන්න එකට උපහාසයක් විදියට කරපු නිර්මාණයකුත්. මං ඒක නම් ෂෙයා කරගත්තා මගේ මුහුණු පොතේ ඉන්න අරම කරන අයට පේන්න. ටික දවසක් නැතුව ඉඳලා ආයෙමත් පටන් ගත්තා.

හොඳ කුක් කෙනෙක් වෙන්න ඕන නම්....

https://all-free-download.com/free-vector/cartoon-chef.html

මං ඉස්සෙල්ලම උයන්න ගන්නකොට කරපු ගිනි විජ්ජුම්බර බලන් ඉන්නම බැරි තැන, කොළයක් අරගෙන ලියා ගන්න කියලා අපේ අම්මා මට මෙන්න මේ උපදෙස් ටික දුන්නා. ඒ ටික මට හෙන ප්‍රයෝජනවත් උනා එක, එක අවස්ථා වලදි. ළඟදි ඒක අහම්බෙන් මගේ අතට පත්වුනු නිසා, මට හිතුනා කවදා හරි, කාට හරි ප්‍රයෝජනයක් වෙන්නත් එක්ක, ඔන්න ඔහේ ලියලා දානවා කියලා. තමුන්ට දැන් අවශ්‍ය නැතත් මට වගේ දරුවෙකුට හරි කියලා දෙන්න පුළුවන්නෙ…

ගේ දොර වැඩ නොදත් එකී....

පොඩි කාලෙ ඉඳලම ඉගෙන ගන්න, පොත් කියවන්න, සෙල්ලම් කරන්න ආසාව තිබ්බට කුස්සියට ගිහින් ඒ වැඩ පළ කරන්න නම් මට තිබුනෙ මහා කම්මැලිකමක්... මොන විදියට හිතුවත් ඒ ගැන ආසාවක් ඇතිකරගන්න මේ මෑතක් වෙනකම්ම මට බැරි වුණා...

අපි පුංචි කාලෙ ගෙදර උදව්වට අම්මගෙ ඥාති සහෝදරියො, ඒ කියන්නෙ මං අර කලින් කතාවල කියල තියෙන නැන්දාද ඇතුළුව කවුරුම හරි හිටිය නිසා අම්ම උනත් කුස්සියට ගිහින් එයාලට උදව් පදව් කළා මිසක් ඉවීම පිළිබඳ සම්පූර්ණ වගකීම බාර අරගෙන තිබුණෙ නෑ... ඒත් අනාගතේ වෙන්න යන නස්පැත්තිය තේරුම් ගත්තු අපේ තාත්තා , මං දහයෙ පන්තියට යනකොට ගෙදර උදව්වට හිටපු අය කසාද බන්දාදීම අතුළු වැඩ කටයුතු කරලා අම්මට කුස්සියේ වගකීම පැවරුවා... අපේ අම්මා කුස්සියේම එල්ලිලා නොහිටියා උනාට අම්මට හරි රසට උයන්න පුළුවන්... තාත්තගෙ රැකියා ස්ථානයේ යාළුවොත්, මගේ යාළුවොත් තමයි අදටත් ඒ ගැන වැඩියම මතක් කරන්නෙ....

අම්මා ගහපු කණේ පාර දවාලෙ තරු පෙනුනා....

මේ සිද්දිය උනේ මං දහයෙ පන්තියේ O/L විභාගෙට සූදානම් වෙන දවස්වල... හරියටම කිව්වොත් විභාගෙට ඉස්කෝලෙන් පෙනී සිටින ළමයින්ගෙ අයැදුම්පත්‍ර පුරවන කාලෙ.... කතාවෙ කොටස් දෙකක් තියෙන නිසාත් කොටස් දෙකකට කඩල දැම්මම වැදගැම්මක් නැති නිසාත් මේ කතාව ටිකක් දිග එකක් වේවි...

මට මගේම කියල තියෙන්නෙ නම් දෙකක් උනාට පරම්පරා පොජ්ජයි, තාත්තගෙ නමයි එකතුවෙලා එනකොට නම් පහක්.... (මේ නම් පහ මොකක්ද කියල හිතුනෙ කැම්පස් ඉන්න කාලෙ, නම් එකොළහක් තියෙන හාදයෙක් අඳුන ගන්න ලැබුනට පස්සෙ.... අසුවල් අඩවියේ අසුවල් වලව්වෙ අසුවලාගෙ අසුවලා කියල එනකොට ඌට නම් එකොළහක්....) ඉනුත් අර පරම්පරා පොජ්ජ හඳුන්වන කෑල්ලෙ නම් දෙක මහා අපභ්‍රංසයක්... ඕක ඉංග්‍රීසියෙන් ලියන්න ගියාම හෙන අකුරු තොගයක්..... අපේ තාත්තට ඒකත් මදි වෙලාද කොහෙද ලංකාවටම එකක් වෙන්න මගේ පළමුවෙනි නමත් දාල ඒකට පරදින්නෙ නැතිවෙන්න.... ඒකත් ලියන්න ගියාම නුපුරුදු නමක් හින්දා බොහොම ටික දෙනායි හරියට ලියන්නෙ... ඒ දවස්වල තාත්තගෙ ඔෆිස් එකේ කට්ටිය විහිළු කළේ ඒ නම යටින් ශ්‍රී ලංකා කියල ලිව්වම ඇති ලියුම ගෙදරටම එයි කියල....

කාක් ගින්න.....

අපි පුංචි කාලෙ අපේ අම්මලා නොසෑහෙන්න දුක් විඳිනවනෙ කෑම කටක් කවා ගන්න.... රටේ නැති පච දෙස දෙසා (හරි නම් ඒවා ඇති පණ පිටින් අපාගත වෙන්න ) ගේ වටේ ඇවිද ඇවිද හෙමනෙ යාන්තම් බත් ගුලියක් එහාට දා ගන්නෙ... එහෙම දුක් විඳලා කව්ව ගත්ත කාලෙ පහු උනාම ඊළඟට එනවනෙ කොයි තරම් කෑම තිබ්බත් මදි වෙන කාලයක්.... ඕං අපේ ගෙදරත් එහෙව් කාලයක් උදාවෙච්චි...(දැන් මගේ ගෙදරත් ඉන්නව ඒ ජාතියෙ එක්කෙනෙක්... සමහරදාට මං වැඩට ගියාම කෝල් කරලා මනූගෙන් අහනවා මෙයා බඩගින්නෙද, නැතිනම් මොනව හරි කෑවද කියලා... එක දවසක් ඔහොම අහනකොට මනූ කියනවා 'යන්තම් කෑම තියෙන කබඩ් එකේ ලෑලි ටික ඉතුරුවෙලා තියෙනවා තවම' කියලා...) අපේ ගෙදර ඔය ගින්න වැඩිපුරම බලපෑවෙ අපේ ලොකු නංගිට... ගේ ඇතුලෙ කෑම තියෙන්න පුළුවන් කියල හිතෙන සෑම අහුමුල්ලක්ම අවුස්සන උන්දැගෙ ගින්නට අපේ අම්මා කිව්වෙ 'කාක් ගින්න' කියලා.... කාක්කට වගේ ඒ ගින්න නිවෙන්න කොච්චර කෑම තිබ්බත් මදි....

මැජික් පෙන්නපු ඉස්කෝලෙ....

මං පුංචි කාලෙ ගියේ කතෝලික පල්ලියක තිබුණු සොන්ටිමෝරියකට... අපේ පැත්ත පළාතටම තිබ්බෙ එකම එක කතෝලික පල්ලියයි... ඒකට සම්බන්ධ කතෝලික පාසැල් දෙකක් තිබුණා...... එකක් කොන්වන්ට් එකක්, අනික මිශ්‍ර පාසැලක්... අපේ අම්මා මේ කියන කාලෙ ඉගැන්නුවේ ඔය මිශ්‍ර පාසැලේ... අම්මට මාව අරන් යන්න එන්න ලේසි නිසා වෙන්න ඕන මාව එතැනට දාන්න ඇත්තෙ... එතැනට යවලා අකුරු උගන්වන පරමාර්ථයක් තියෙන්න නැතුව ඇතියි කියලා මට හිතුනෙ මට බාල නංගිලා දෙන්නම කවදාවත් මොන්ටිසෝරියකට යවලා නැති හින්දා..... ආයෙ ඉතින් උන්දලාව එහෙම යවන්න හේතුවක් තිබුණෙ නෑ තමයි, මොකද මං උන් දෙන්නා අකුරු කියවන්නත් කලින් උන්ට උගන්නන්න පටන් ගත්තනෙ.....

අපේ ගුරුවරු ඔක්කොම සිස්ටර්ස්ලා...  ඔක්කොම තුන්දෙනෙක් හිටියා... තව මදර් කෙනෙකුත් හිටියා හැමදාම උදේට දකින... සුදුම සුදුයි... හැබැයි හෙන බරපතල මූණක් තිබ්බෙ... කාත් එක්කවත් හිනාවක් නෑ... අපි පියානෝ එක ළඟට ගිහින් 'පායනා කාලෙදී - රෑ දවල් මහන්සි වී - කන්න දේ රැස් කරයි කූඹියෝ' කියනකොට පියානෝ එක ගැහුවෙ එයා තමයි... ඔය සිස්ටර්ස්ලා අතරින් මට විශේෂ ආදරයක් පෙන්නපු කෙනෙකුත් හිටියා... අපේ අම්මටත් ඒක දැනිලා මගෙන් ඇහුවා ඒ සිස්ටර්ගෙ නම මොකක්ද කියලා...
'සැලළිහිණියා..' මං ගත් කටට කිව්වා...
'සැලළිහිණියා කියන්නෙ නමක් නෙවේනෙ පුතේ... කුරුල්ලෙක්නෙ...' අම්මා කිව්වා..
'ඒ උනාට ඒක තමයි එයාගෙ නම...'
ඉතින් කොහේ විරුද්ධ වෙන්නද අම්ම... ඒ උනාට මං එදා ඉඳලා හැමදාම ඒ සිස්ටර්ගෙ නම ඇහුවත් ගෙදර එනකොට මං බබාට මතක සැලළිහිණියා කියන එකමයි... කාටද ඒ වගේ බරපතල දිග නම් මතක තියාගන්න පුළුවන්...

නිල ඇඳුමේ රඟ.....

හැමදාම උදේට පොඩි උන් දෙන්නා ඉස්කෝලෙ යවන්න ලැහැස්ති කරනකොට මට නිතරම මතක් වෙන්නෙ අපි පුංචි කාලෙ ඉස්කෝලෙ යන්න ලැහැස්ති වෙච්චි හැටි.... පාසැල් නිල ඇඳුම නිසා අපි වින්ද වදයක්... තවමත් එහෙම වෙන්න ඇති.... 

සුදු ගවුම් අයන් කරන එක තරම් පෙන්නන්න බැරි වැඩක් මට තවත් නෑ ඒ දවස්වල.....මොන තරම් පරෙස්සමින් ලස්සනට රැලි තියලා අයන් කරලා ඇඳන් ගියත් එක පාරක් කොහේ හරි වාඩිවුනු ගමන් ඒ ඔක්කොම ඉවරයි.... අනේ අර මහන්සිය.... ඒ මදිවට අපට තව යුද්දයක් තිබුණා..... ඉස්කෝලෙ යන්න හැතැප්ම දහයක් විතර බස් එකෙන් යන්න තිබ්බ නිසා ගොඩ වෙලාවට බස් එකේ පළවෙනි ගමනෙදි තමයි අපට යන්න වෙන්නෙ.... අනේ ඉතින් අර ලස්සනට රැලි තියාගෙන සුදට සුදේ ඇඳන් යන ගවුම ඔක්කොම ඉවරයි, ඒ බස් එකක කල්ප කාලෙකින් වතුර පොදක් නොදැකපු සීට් එකක වාඩි වුනු ගමන්.....අර සීට්වල තියෙන කුණු දහ ජරාව ඔක්කොම එක්කො පිටේ සීල් තියලා, නැත්නම් සායෙ..... අනේ ඉතින් මතක ඇතුව පත්තර කෑලි අරන් ගිහින් සීට් ඌරච්චි කරලා තමයි ඒවයෙ වාඩි වෙන්නෙ.... එහෙම කළත් හේත්තු වෙන්න බෑ....

ඊට පස්සෙ ඉතින් හවස ආපහු එනකොට අර චිරිබිරිච්චි වෙච්චි බස් එක ඇතුලෙ එක එකාගෙ කිහිළි අස්සෙ රිංගලා තනි අණ්ඩෙන් හිටගෙන ඇවිත් ගෙදර එනකොට හොඳ පුස්ඹ.... තමුන්ගෙ දාඩිය විතරක් නෙවෙයි අනිත් උන්ගෙ ඒවත් අරන්නෙ එන්නෙ....දවසක් ඔහොම අපි තුන්දෙනා එනකොට අහම්බෙන් වගේ තාත්ත ගෙදර.... තුන්දෙනා සුවඳ ගහගෙන ගෙට ගොඩ වෙනකොට තාත්තගෙ නහය කඩල යන්නැති... එදාම අම්මට ඕඩරේ දවස් පහට අඳින්න සුදු ගවුම් පහ ගානෙ මහල දෙන්න කියලා.... එතකම් තිබ්බෙ එකාට දෙක ගානෙ... කොට වෙච්චි, පරණ වෙච්චි තුන්වෙනි එකක් පැත්තකින් තිබ්බ.... ඒක ඇන්දෙ නෑ ස්ටයිල් එකට මදි හින්දා..... අළුත් ගවුම් ආවට පස්සෙ ලස්සනට ඇඳන් ගියාට අලි මදිවට හරක් කිව්ව වගේ සති අන්තෙ හෝදපල්ලකො සුදු ගවුම් පහක්.... ඒ විතරක්යැ... අයන් කරන්නත් එපැයි.... ඒ දවස්වල සුදු ඇඳුම්වලට නිල් දාන එක ගැන අම්මා ඇහැ ගහගෙන නොහිටියොත් අපේ සූටි නගා නම් ඊට පස්සෙ ඉස්කෝලෙ යන්නෙ රොබින් කුරුල්ලා වගේ..... අපි හිනාවෙනකොට රණ්ඩුවෙලා අඬලා තමයි පිටත් වෙන්නෙ....

ඒ ඔක්කොමත් හරි...සපත්තු..!! අපි ඒ දවස්වල දැම්මෙ සුදු පාට කැන්වස් සපත්තු... පස්සෙ කාලෙක නම් ඒව වෙනස් උනා.... හප්පොච්චියේ.... සුදු ගවුම් හේදිල්ලත් හරි, සපත්තු සුද්ද කිරිල්ලත් හරි..... ඒවා දාපු අය දන්නව ඇති රඟ.... සුද්ද කරලා, පයිප්ලේ උලල සුදු පාට කරලා, වේලලා.... අනේ ඒ අතින් දැන් ළමයි මොනතරම් වාසනාවන්තද..... ඒ මොනව කළත් එක පාරයි බස් එකේ යන්න ඕන.... බහිනකොට නොයෙකුත් පාටවල්..... ඒක දකිනකොට ඉතින් කකුළ් පාගපු උන්ට හිතෙන් %&$ කිය කියා තමයි යන්නෙ....

ඔන්න ඔය කාලෙ ආව අළුත් සපත්තු ජාතියක් 'නෝර්ත් ස්ටාර්' කියලා.... දන්න අයට නම් හිනාවක් යන්න ඇති නම කියවනකොට..... සුදු කරන්න ඕන නෑ, පණ යනකම් උලන්න ඕන නෑ.... ඉතින් මාත් ගත්ත පැන්න ගමන් ඔයින් දෙකක්.... ආයිස් අප්පා සනීපෙ.... මෙන්න බොලේ සති දෙකක් විතර යනකොට තමයි ප්‍රතිඵල එන්න පටන් ගත්තෙ.... ගෙදර ගිහින් සපත්තු දෙක ගලවල ඉන්නකොට ටික ටික නහය කඩල යන සුවඳක් එන්න පටන් ගත්තා.... වැඩේ තව ටිකක් නැගලා යනකොට අම්ම මට ඕඩර් කළා සපත්තු දෙක එළියෙ ගලවලා අව්වෙන් තියලා ගෙට එන්න.... හප්පට සිරි... අන්තිමේදි මට කකුල් සබන් දාල හෝදගන්නෙ නැතුව ගෙට එන්නත් තහනම්....ඒක තවදුරටත් සාර්ථක වෙච්චි පාර මට රෑටවත් සපත්තු දෙක ගෙට ගන්න තහනම් උනා.... අන්තිමට දවසක් උදේ බලනකොට එක සපත්තුවයි තියෙන්නෙ.... අනික බලුවහන්සෙ කෙනෙක් වළඳලා කරවල කියල හිතාගෙන.....

අපේ බාල මාමා.........

අපේ බාල මාමා, අම්මගෙ දෙවෙනි මල්ලි නිවුන්නෙක්.... එයාගෙ අනිත් බාගෙ පුංචි කාලෙම මොකක්දෝ බෝවෙන ලෙඩක් හැදිල මියෑදිලා.... ඒක අත්තම්මගෙන් දැනගත්තාම මට හිතුන අනේ එයාත් හිටියා නම් කියල... එහෙම උනා නම් එයා මොන වගේ වෙයිද.... බාල මාමා වගේ වෙයිද...මට ආදරේ වෙයිද...එහෙම උනා නම් මං එයාට කතා කරන්නෙ මොකක් කියලද වගේ දහසකුත් දේවල් මට හිතුනා... ඒත් මං ඒ කිසි දෙයක් බාල මාමගෙන් ඇහුවෙ නෑ එයාට දුක හිතෙයි කියල මට හිතුනු හින්දා.... ඒ උනාට එයා කවදාවත් ඒ අනිත් බාගෙ ගැන කතා කරනව මට ඇහිලා නෑ... පොඩි කාලෙම වෙන් වුනු හින්දා ඒ ගැන හැඟීමක් නැතුවද දන්නෙත් නෑ.... අනේ ඉතින් එයාගෙ හැඩ රුව මොන වගේද කියල බලන්නවත් ෆොටෝ එකක්වත් තිබ්බෙ නෑ...

මං ගොඩේ ගිහිල්ලා.........

මගේ පුංචි කාලෙ යාළුවා රශ්මි ගැන මං මීට කලින් සුට්ටක් කියල තියෙනව මගේ  'නම් තියපු හැටි' පෝස්ට් එකේ.... බැලුවෙ නැති කෙනෙක් ඉන්නව නම් ඔන්න මෙතනින් ගිහින් බලන්නකෝ.....
http://miyuruworld.blogspot.com.au/2011/11/blog-post_15.html#more

චූටි නංගි තරහා වෙලා......

මම කලින් ලියපු පෝස්ට් දෙකක ( බිත්තරයක් කළ හදියක්, චූටි නංගිගෙ චක්කරේ) අපේ චූටි නගා ගැන කිව්ව ඔයාලට මතක ඇති.... කියෙව්වෙ නැති අයට කැමති නම් බලන්න මෙන්න ලින්ක් දෙක....

http://miyuruworld.blogspot.com.au/2012/01/blog-post_18.html
http://miyuruworld.blogspot.com.au/2011/11/blog-post.html

අත්තම්මගෙ හපන්කම........

මං පුංචි කාලෙ හරිම ආසයි අපේ අම්මලගෙ මහ ගෙදර යන්න.... ඒ ගම ඔය කාලෙ ගමක තියෙන සුන්දරත්වයෙන් අනූනයි.... මට ඒ කාලෙ දැනුනෙ ඒක සුරංගනා ලෝකයක් වගේ..... එක පැත්තකින් ඇහැට පේන තෙක් මානෙ නිලට නිලේ දිලෙන වෙල් යාය.... අනිත් පැත්තෙන් ගඟ..... ගෙයි පිටිපස්සෙන් මහ කන්ද..... පළතුරු, සමනළයො, කුරුල්ලො වගේම සතා සරුපයත් මදියි නොකියන්න....

'ඔයා තමයි අපේ ගෙදර.....'

ඉස්සර මං ඉස්කෝලෙ යන්න පටන් ගත්ත කාලෙ වෙනකොට අපේ තාත්ත වැඩ කළේ එයාලගෙ ඔෆිස් එකේ ගමේ බ්‍රාන්ච් එකේ.... ඒ නිසාම ඒ දවස්වල තාත්තට ටිකක් විවේකය තිබුණා අපේ වැඩවලට සහභාගි වෙන්න.... ඉතින් ඒ දවස්වල බින්දුවේ හිටිය මාව ඉස්කෝලෙ ගෙනියන ගේන වගකීම පැවරිලා තිබුණෙ අපේ තාත්තට.... තාත්තගෙ ප්‍රවාහන සේවය සිද්ද උනේ රෝද දෙකකින්... බයිසිකලේ හරස් පොල්ලෙ වාඩිවෙලා හුළං වැදි වැදී ඔය ගමන යන්න මං හරිම ආසයි....අපේ අම්ම ඒ දවස්වල හරියට කෙඳිරි ගෑව රෝද හතරක් ගමු කියල.... තාත්ත නෙවෙයි ඒව කනකටවත් ගත්තෙ.... තාත්ත එහෙම වෙලාවට කිව්වෙ බයිසිකල් පදින එක හොඳ ව්‍යායාමයක් නිසා රෝද හතරකින් එයාට වැඩක් නැත කියල.... ඇත්තටම තාත්තා කළේ උදේ ඉඳන් හැන්දෑ වෙනකම් එකතැන වාඩිවෙලා කරන රැකියාවක් නිසා, ව්‍යායාමයක් කියල දෙයක් එයාගෙ ඇඟට ලැබුණා නම් ලැබුණෙ බයිසිකල් පැදීමෙන්ම විතරයි..... ඔෆිස් එකේ අනිත් අය ඔය බයිසිකලේ නිසා තාත්තට කොච්චර සවුත්තුව දැම්මත් එයා නෙවෙයි ඒකට සැලුනෙ.... අන්තිමට තාත්තගෙ බයිසිකලේට කස්ටිය නමකුත් දැම්ම 'චොපර් එක' කියල.... ඒ උනාට අද අපට තේරෙනව තාත්ත බයිසිකල් පැදපු එක මොනතරම් හොඳද කියල එයාගෙ සෞඛ්‍යය තත්වයත් එක්ක බැලුවම....

ලොකු නංගි.......

මං කලින් පෝස්ටුවල කියල තියෙනවනෙ අපේ ගෙදර කෙල්ලොම තුන්දෙනෙක් කියල.... අපි තුන්දෙනා රූපෙන් තුන් විදියක්.... අපේ අම්මා තල එළළු මනුස්සයෙක්... මම අම්මගෙ පාට... රූපෙනුත් අම්ම වගෙයි.... අපේ තාත්තා සුදුම සුදුයි..... ඒ කියන්නෙ තාත්තගෙ පාට රත්තරන් පාටට හුරු සුදු පාටක්.... (රෝස පාටට ළඟ සුදු පාටක් තියෙන කස්ටියත් ඉන්නවානෙ... ඒ සුද නෙවෙයි...) පවුලෙ කස්ටිය කියන්නෙ 'සුදු අයියා' කියලා.... ඒ පාට ගෑවිලාවත් ගිහින් තිබුණෙ ලොකු නංගිට විතරයි..... එයාගෙ රූපෙ තාත්තා වගෙයි....ඊළඟට චූටි නංගි.... කිව්වට විශ්වාස කරන්න, එයා අර අපේ ගෙදර ඒ කාලෙ හිටියා කිව්ව නැන්දා වගෙයි..... එයාගෙ මූණ ඒ නැන්දගෙ වගේම හාට් ෂේප් මූණක්... දිග නිකටකුත් එක්ක..... ඒ දවස්වල අහළ පහළ කස්ටිය නැන්දට කියනව,

අම්මගෙ හොරේ.....

මේ සිද්දිය උනේ මං O/L පන්තියේ ඉන්න දවස්වල අවුරුදු නිවාඩුව කාලෙ..... අපේ තාත්තගෙ ඉස්සර ඉඳලා ආස්සරේ කරපු අතිජාත මිත්‍රයෙක් හිටිය අම්බලන්ගොඩ පැත්තෙ.... ගෙවල් දෙකේ තාත්තල දෙන්න විතරක් නෙවෙයි, අම්මලා දෙන්නත් එකට වැඩ කරපු උදවිය.... නිතර දෙපැත්තට ආවෙ ගියේ නැතිවට පවුල් දෙක අතරෙ ලොකු සම්බන්ධකමක් තිබුණ... තිබුණ විතරක් නෙවෙයි, අදටත් තියෙනව.... ඉතින් ඔය සම්බන්ධකම් මත අවුරුද්දට දෙපැත්තට නෑගං යන එක නම් හැම අවුරුද්දෙම වරද්දන්නෙ නැතිව කෙරුණා..... ඒ ජෝඩුවම අපේ අම්මයි තාත්තටයි වැඩිය වයසින් බාල උදවිය... ඒ හින්දම එහේ හිටිය නංගියි මල්ලියි අපිට වැඩිය ගොඩක් බාලයි....

බිත්තරයක් කළ හදියක්...!!

අපි පුංචි කාලෙ අපේ ගෙදර නැවතිලා හිටියා අම්මගෙ ලොකු මාමන්ඩි.... අපි එයාට කිව්වෙ ලොකු සීයා කියලා... මේ ලොකු සීයා වැඩ වාසය කලේ අපේ ගෙදර ඉස්සරහ කාමරේ... එයා හරියට වෙලාවට, කාලසටහනකට වැඩ කල එක්කෙනෙක්... පාන්දර පහට නැගිටලා පැය භාගයක් සක්මන් කරනවා... පහයි තිහට උදේ තේ එක ... හයහමාරට මූන කට හෝදගෙන හතහමාර වෙද්දි උදේ කෑම එක ඕන... දහයාමාරට තේ එක, හරියට දොලහට දවල් කෑම, තුනහමාරට හවස තේ, රෑ අටට රෑ කෑම, නවයට විතර ප්ලේන්ටියකුත් බීලා නවහමාරට තමයි නිදාගන්න ඇඳට යන්නෙ.... ලොකු සීයා හැමදාම හවස හයහමාරට බුදුන් වඳිනවා... අපි මොනතරම් නටලා දඟලල හිටියත් හරියට වෙලාවට  මූන කට හෝදලා, අලුත් ඇඳුම් ඇඳගෙන, පවුඩර් දාලා පිරිසිදුව ඉන්න ඕන වැඩේට ලැහැස්ති වෙලා... සීය තුන් සූත්තරේම කියල නිසා වැඩේ ඉවර කරන්නෙ, බුදුන් වැඳල ඉවර කරන්න සෑහෙන වෙලාවක් යනවා...

තාත්තගෙ කේන්දරේ....!!

අපේ අම්මයි, තාත්තයි කසාද බැඳලා තියෙන්නෙ ප්‍රේම සම්බන්ධයකින්.... ඉතින් ඕක දෙන්නගෙ ගෙවල් වලින් දැනගත්තු වෙලාවෙ දෙපැත්තෙම වැඩිහිටියන්ට ඕන වෙලා තියෙනවා කේන්දර බලන්න.... මේ දෙන්නා ඕවා විශ්වාස නොකලට කවුරුත් වගේ ඉතින් කසාදයකදි ඔය වැඩේ කරනවාමනෙ.... ඉතින් ඔන්න කේන්දර බැලෙව්වාම පොරොන්දම් ගැලපෙන්නෙ නැතිලු..... ඉතින් අත්තම්මා, ඒ කියන්නෙ තාත්තගෙ අම්මා කේන්දර දෙක, දන්න හොඳයි කියන කේන්දරකාරයො කිහිප දෙනෙකුටම බලන්න දීල තියෙනවා... ඉතින් හැමදෙනාම කියල තියෙන්නෙ මේ මංගල්ලෙ නම් කරන්න එපා, හරියන එකක් නෙවේ කියලා.... අත්තම්මල කිව්වලු තාත්තට කෙන්දර ගැලපෙන්නෙ නැති නිසා වෙන අතක් බලාගන්න කියලා..... ඉතින් තාත්තත් අත ඇරලා නෑ... තාත්ත කිව්වලු අල්ලපු ගමේ ඉන්න ප්‍රසිද්ධ කේන්දරකාරයා කිව්වොත් ඔන්න ගැලපෙන්නෙ නැහැ කියලා එයා ඒක පිලිගන්න බව...තාත්තගෙ බල කිරීමට අත්තම්මා කේන්දරෙත් අරන් එතැනටත් ගිහිල්ලා....

හොඳ වෙලාවට ප්‍රතිඵල ලේඛනය කේන්දරකාරයගෙන් අරගෙන එන්න ගිහින් තියෙන්නෙ තාත්තමයි....වැඩේ වෙන්න ඕන නිසා ගියාට තාත්තා දැනගෙන ඉඳලා නැහැ පොරොන්දම් බලනවා කියලා මොකක්ද කරන්නෙ කියලා..... ඉතින් කේන්දරකාරයා කිව්වාම ගැලපෙන්නෙ නැහැ කියලා, තාත්තා ඒ මනුස්සයට කිව්වලු 'එහෙනම් මහත්තයා ගලපලාම දෙන්න, මං එතකම් ඉන්නම්...' කියලා. මේක ඇහුනු ගමන් කේන්දරකාරයාට නහුතෙට තද උනාලු, ඒ මිනිහගෙ සාස්තරේට අවමන් කරනවා කියලා..... තාත්තත් වැඩේ ජෝන් බාස්ට යන්න කලින් පැන්න ගමන් කේන්දර දෙකත් අරගෙන වෙඩිල්ල වගේ එතැනින් පිට උනාලු.... මොකකින් හරි දමල ගහයි කියලත්  තාත්තට හිතිලා... මොකද ඒ තරමට පොරට කේන්ති ගිහින්... ගෙදර ආපු තාත්තා මේ කිසි දෙයක් අත්තම්මලාට කියලා නෑ... කට්ටිය රෑ නිදා ගන්නකම් ඉඳලා කුස්සියට රිංගගත්තු තාත්තා කේන්දර දෙකම ලිපේ දාලා පුච්චලා.... කොහොමින් හරි ඊට පස්සෙ බලන්න කේන්දරයකුත් නැති හින්දා පොඩි පොඩි කනු කුනු අස්සෙ මගුලත් කෙරිලා...ඉතින් ඒ දෙන්නට අදටත් කේන්දර නෑ.... කේන්දරකාරයා මොනවා කිව්වත් කසාදෙ නම් ඉතින් තවමත් බොහොම හොඳට පවතිනවා....

ඒ දෙන්නගෙ විශ්වාසයේ ප්‍රතිඵලයක් විදියට අපටත් කවදාවත් කේන්දර හදලා තිබුනෙ නෑ... උපන් වෙලාව විතරයි තිබුනෙ.... ඉතින් අපි තුන්දෙනාමත් කසාද බැන්දෙ කේන්දර බලලා නෙවෙයි.... උපන් වෙලාවලට අනුව තමයි පෝරුවෙ නැකැත් හැදුවෙ.... මගේ හබීට ඩිස්ප්‍රින් වේගයෙන් කසාදෙ කරගන්න උවමනා උනු හින්දත්, නගාලගෙ හබියො කවදද අරන් යන්නෙ කිය කිය ඒ වෙනකොට වසර දහයකටත් වඩා ඇඟිලි ගැන ගැන බලන් හිටිය නිසාත් (ඒවා වැලිකෙලියේ පටන් ඇතිවුනු ආලවන්තකම්...) කිසිම කේන්දර ප්‍රශ්නයක් නැතිව අපේ තාත්තා කඩේ වහල දැම්මා....දෙයියන්ගෙ පිහිටෙන් අපටත් so far, so good....

පුල්ලියා...!!

මේකත් මේ යාලුවෙකුට නමක් දාපු කතාවක්... එක කතාවක් ලිව්වට පස්සෙ නම් කතා හෝ ගාලා මතකයට එන්න පටන් ගත්තා....
අපේ මේ යාලුවගෙ ඇත්ත නම අදටත් මට මතක නෑ..
මිනිහගෙ එක කම්මුලක නහය කිට්ටුවට වෙන්න ලොකු උපන් ලපයක් තිබුනා... ලමයි ඒ නිසා මිනිහට කිව්වෙ 'ලපයා' කියලා...
මමත් ඒ දවස්වල ඕන එකයි නැති එකයි ඔක්කොම ගෙදර ගිහින් අපේ අම්මගෙ කනේ තියනවා. ඒක නිසා අම්මත් ඔය යාලුවො ගැන, එයාලගෙ අන්වර්ථ නාමයන් ගැන එහෙම හොඳට දන්නවා....
දවසක් මම හවස බත් කකා ඉන්නකොට අම්මා කඩේ ගිහින් ගෙදර ආවා... ඇඳුම් මාරු කරන ගමන් අම්ම කියනවා 'අද මට ටවුමෙදි ඔයාගෙ යාලුවෙක් හම්බුනානෙ...'
'කවුද අම්මෙ...?' කන ගමන්ම මාත් ඇහුවා...
'අර පුල්ලියා....' අම්මා කියපි.
මට හිනා ගිය පාර බත් ටිකත් ඉස්මොලේ ගියා.....
යාන්තම් සිහි එලවගත් ගමන් මං ආයෙ ඇහුව 'කවුද පුල්ලියා..?' කියලා.
 අම්ම කියනවා 'අර මූනෙ ලපයක් තියෙන්නෙ...' කියලා..
එතකොටයි මට තෙරුනේ අම්මා මේ කියන්නෙ 'ලපයා' ගැන කියලා...
'අය්යෝ අම්මෙ...ඒ පුල්ලියා නෙවේ, ලපයා...' කියලා මං කියනකොට අම්මටත් හිනාව නවත්තගන්න බැරි උනා...
පස්සෙන්දා මම ඕක ඉස්කොලෙ ගිහින් යාලුවන්ට කිව්වාම උන් පන ඇරගෙන හිනාවෙලා කතා උනා මින් පස්සෙ 'අපි ඌට පුල්ලියා කියමු' කියලා .
ඒ වෙනකොට පොර 'ලපයා' කියන එක ගැනත් කෙන්තියෙන් තමයි හිටියෙ... ඉතින් පුල්ලියා කිව්වාම ආයෙ කියන්න ඕනෙ නැහැනෙ... කට්ටියම හොඳ සිංහල ටිකක් අහගත්තා ඒක කියන්න ගිහින්.
පස්සෙ මිනිහට ආරංචි වෙලා කොහොමද නම ආවෙ කියලා.... ටික කාලෙකට පස්සෙ අපේ අම්මා කියනවා 'අනේ පුතේ අර ලමයා දැන් මගේ මූන බලන්නෙත් නැහැනෙ...' කියලා.
මූන බලාවියැ ඒ ලමයට නමක් හැදුවාම...
කොහොම කොහොම හරි අන්තිමට අපේ කට්ටිය නැති තැන මිනිහට කිව්වෙ පුල්ලියා කියලා....

ඔන්න ඔහොමයි අපේ අම්මා මගේ යාලුවෙකුට නමක් දැම්මේ....