ඉදිකට්ට....

මේකත් අර මං කලින් කියපු අරිෂ්ඨ සිද්දිය වෙච්චි බෝඩිමේදි වෙච්චි දෙයක්...

අරිෂ්ඨෙ....

ඔය කැම්පස් ගිය කාලෙ මං නතර වෙලා උන්නු බෝඩිමේම තව කෙල්ලො පස් හය දෙනෙක් නැවතිලා උන්න.... ඉන් එක්කෙනෙක් හරිම කෙට්ටුයි..... හැමදාම නාහෙන් අඬනවා ඇඳුමක් ඇන්දට කිසි ලකයක් නෑ, බට කෝට්ටක එතුව වගෙයි කියල..... ඇත්ත ඒක උනත් අපිට කියතෑක ඒ කියපු එක හරියටම හරි කියල.... අපි ඔය මනෝ විජ්ජාව ගැනත් දන්නව නෙව.... ඉතින් අපි හිත හදන්න නොයෙකුත් ඒව කියනව..... මොනා කිව්වත් ගෑනි දන්නව අපි කියන්නෙ බොරු බව....

බැචාලා...

මං කැම්පස් හිටිය කාලෙ නැවතිලා උන්නෙ කැම්පස් එක ළඟ බෝඩිමක.... එතැන ඉඳන් කැම්පස් එකට එන්න පාරවල් දෙකක් තිබුණ.... එකක් ෂෝට් කට් එකක්.... ෂෝට් කට් එකත් එක්ක බලනකොට අනිත් පාරෙන් ගමන ඔළුව වටේ අත දාල නාහෙ අල්ලනව වගේ වැඩක්..... ඒත් ඉතින් වැඩි හරියක් ගමන අර දිග පාරෙන්... කෙටි පාරෙන් නොයන්න ලොකුම හේතුව තමයි ඒ පාර වැටිල තිබුනෙ පිරිමි ළමයින්ගෙ නවාතැනක් ඉස්සරහින් වීම..... ඒ තට්ටු දෙකේ ගෙදර හරියට කැම්පස් එකේ පිරිමි නේවාසිකාගාරය වගේ...... කොල්ලො රොත්තක්ම පදිංචි වෙලා හිටියා.... කොයිවෙලේ බැලුවත් කොල්ලො රංචක් උඩ තට්ටුවේ බැල්කනියෙ.... කෙල්ලෙක් හෙම බැරිවෙලාවත් ඔළුව හරවලා බැල්කනිය දිහා බැලුවොත් උං කරන්නෙ ඇඳන් ඉන්න සරම උස්සලා මූණ වහගන්න එක.... ඉතින් මෙලෝ කෙල්ලෙක් යන්නෑ ඔතනින්.... ගියත් යන්නෙ වැඩිහිටියෙක් එක්ක, ඔළුව පුළුවන් තරම් බිමටම නවාගෙන....

ජ්‍යෙෂ්ඨ උත්තමයා.....

මොනතරම් ජගතෙක් උනත් කැම්පස් එකකට මුලින්ම යන දවසෙ යන්නෙ රැග් එකට බීත බයෙන්නෙ.... ඉතින් මටත් එච්චරයි... සහයට ඩැනී කෙනෙක් කලින්ම හොයාගත්තත් කරුමෙට, වෙලාවට උන්ද ආවෙත් නෑ මාව දොක්කං යන්න.... අනේ ඉතින් ඉතිපිසෝ ගාථාව කිය කියා තමයි ගියේ.... ගේට්ටුව පහුකරනකොටම මෙන්න ඉන්නව යකෙක් වගේ එකෙක්, කාව හරි අහුලගන්න බලාන.... අපොයි ඉතින් මං කකුල් දෙකේ නියපොතු දිහා බල බල මගේ පළමු චෙක් පොයින්ට් එක පාස් කරන්න හැදුව විතරයි,