ගේ දොර වැඩ නොදත් එකී....

පොඩි කාලෙ ඉඳලම ඉගෙන ගන්න, පොත් කියවන්න, සෙල්ලම් කරන්න ආසාව තිබ්බට කුස්සියට ගිහින් ඒ වැඩ පළ කරන්න නම් මට තිබුනෙ මහා කම්මැලිකමක්... මොන විදියට හිතුවත් ඒ ගැන ආසාවක් ඇතිකරගන්න මේ මෑතක් වෙනකම්ම මට බැරි වුණා...

අපි පුංචි කාලෙ ගෙදර උදව්වට අම්මගෙ ඥාති සහෝදරියො, ඒ කියන්නෙ මං අර කලින් කතාවල කියල තියෙන නැන්දාද ඇතුළුව කවුරුම හරි හිටිය නිසා අම්ම උනත් කුස්සියට ගිහින් එයාලට උදව් පදව් කළා මිසක් ඉවීම පිළිබඳ සම්පූර්ණ වගකීම බාර අරගෙන තිබුණෙ නෑ... ඒත් අනාගතේ වෙන්න යන නස්පැත්තිය තේරුම් ගත්තු අපේ තාත්තා , මං දහයෙ පන්තියට යනකොට ගෙදර උදව්වට හිටපු අය කසාද බන්දාදීම අතුළු වැඩ කටයුතු කරලා අම්මට කුස්සියේ වගකීම පැවරුවා... අපේ අම්මා කුස්සියේම එල්ලිලා නොහිටියා උනාට අම්මට හරි රසට උයන්න පුළුවන්... තාත්තගෙ රැකියා ස්ථානයේ යාළුවොත්, මගේ යාළුවොත් තමයි අදටත් ඒ ගැන වැඩියම මතක් කරන්නෙ....

අප්පච්චිගෙ තත්තෙ රැකපු පුතණ්ඩියා....

ඉස්සර අපේ අම්මා කියනව පුංචි කාලෙ මාවත් එක්කරගෙන කොහාට හරි ගියොත් කෑම අල්ලන වෙලාවට අම්ම සහලෝල ගිහින් ඉන්නෙ කියලා.... මොකද කේක් හරි බිස්කට් හරි වගේ ජාතියක් තිබුණොත් ආයෙ තසිමම ඉවර කරලලු පස්ස බලන්නෙ.... ඉතින් අපේ අම්මට හරි ලැජ්ජලු ඔය වැඩේට..... ඒ විතරක් නෙවෙයි.... ගෙදරදි කන්නෙ නැති ජාති, ඔහොම පිට ගෙදරකදි දෙන්න හදනකොට අම්ම කියනවලු, 'අනේ වැඩක් නෑ එයාට ඕවා අල්ලලා... එයා ඕව කනකොට බැරියැ...' කියල... මොන... මෙන්න හිටු කියල කනවලු අම්මට පොළොව පලන් යන්න හිතෙන්න... ඉතින් සමහර අය කියනවලු, 'අම්ම බොරුනෙ කියල තියෙන්නෙ... මේ දරුව යස අපූරුවට කන්නෙ,' කියලා... අනේ පව් අපේ අම්මා... 


මේ පසුබිම් විස්තරයත් එක්ක, හැමදාම මගේ අත්දැකීම් ගැනම ලියන එකේ පොඩි වෙනසකටත් එක්ක අපේ මහත්තයගෙ (මනූගෙ ) පවුලෙ කට්ටිය රස කර කර අදටත් කියන කතාවක් ලියන්නයි හිතුවෙ මේ ගමන.... ඔයාලට මතක ඇතිනෙ මම අර කලින් කතාවෙ කියපු බාල මාමා ගැන.... අන්න ඒ වගේ සම්බන්ධයක් පුංචි කාලෙ ඉඳලා මනූටත් තිබිලා තියෙනවා එයාගෙ බාප්පා කෙනෙක් එක්ක... එයාලගෙ තාත්තගෙ පවුලෙ සහෝදර සහෝදරියො එකොළහක් හිටිය නිසා, පවුලෙ දහ වෙනියා විදියට ඉපදුනු මේ බාප්පා මනූට වඩා වැඩිමහල් අවුරුදු පහළොවක් විතරයි......ඉතින් පුංචි කාලෙ ඉඳලා දෙන්නා හැදිලා වැඩිලා තියෙන්නෙ එකට... අදටත් මනූ එයාගෙ තාත්තට වැඩිය සම්බන්ධයි මේ බාප්පත් එක්ක.... ඒ වගේම තමයි එයාලගෙ තාත්තගෙන් වෙන්න ඕන යුතුකම් හැම දෙයක්ම වගේ ඉෂ්ඨ වෙන්නෙත් මේ බාප්පා අතින්....  බාප්පා පස්සෙ කාලෙක උපාධිධාරියෙකු විදියට අනුරාධපුර පළාතෙ ප්‍රධාන රජයේ ආයතනයක ඉතාම උසස් නිලධාරියෙකු වශයෙන් සේවය කළා.... මට මේ ටික කියන්න ඕන උනේ එයාගෙ රැකියා තත්වය, සමාජ තත්වය මේ කතාව රස විඳින්න අත්‍යවශ්‍යම කාරණයක් නිසා.... ඒ කාලෙ එයාල ජීවත් උනේ රජයේ නිල නිවාසයක...  බාප්පට ඉන්නවා දුවෙකුයි, පුතෙකුයි..... දැන් නම් දෙන්නම ගොඩක් ලොකුයි.... මේ කියන සිද්දිය වෙලා තියෙන්නෙ මල්ලිට අවුරුදු හතක් අටක් විතර වෙන කාලෙ....


ඔය කාලෙ දවසක් අනුරාධපුරයේ තිබුණු ආණ්ඩුවේ ලොකු උත්සවයකට බාප්පාත් ආරාධිත අමුත්තෙක් විදියට සහභාගිවෙලා තියෙනව.... මේකට ඇවිත් තියෙනවා බාප්පත් එක්ක එක එක තැන්වල රාජකාරි කරපු ගෑණු පිරිමි සෙට් එකක්ම.... මෙතන ඉඳපු සමහරු ඇමතිලගෙ ලේකම්ලා එහෙම.... ඉතින් කාලෙකට පස්සෙ කට්ටියම මුණ ගැහුනම, යාළුවො පිට පාරෙන් යවන්න බෑ, එයාගෙ තත්වෙට හොඳ මදි එහෙම කළොත් කියලා හිතලා, උත්සවේට දවල් කෑමත් දුන්නු නිසා බාප්පා ගෙදර පොඩිවට  සංග්‍රහයක් ලෑස්ති කරල..... ඉතින් ඔන්න යාළුවො කට්ටිය ඇවිල්ල සංග්‍රහය භුක්ති විඳින වෙලාවෙ, එක යාළුවෙක් ඒ අහළින් පහළින් හොර ගල් අහුල අහුල එහාට මෙහාට යන මල්ලිව දැකලා, 'ආ...පොඩි මෑන්... පොඩ්ඩක් එනවකො බලන්න...' කියලා මල්ලිගෙ අතින් ඇදල ළඟට අරන් එයාගෙ පුටුවෙන්ම වාඩි කරවගෙන මේසෙට තියල තිබ්බ කේක් කෑල්ලක් අරන් මිනිහගෙ අතට දුන්නලු.... ඒ අහළ පහළ බලන් හිටිය බාප්ප දැක්කලු මිනිහා ඒ කෑල්ල කාල ඉවර කරල තව කෑල්ලකට අත ගහනව.... කමක් නෑ පොඩි එකානෙ කියල නොදැක්ක වගේ ඉන්නකොට මිනිහ ඊළඟ එකත් අතට ගත්තලු..... බාප්ප බලන් හිටියලු දැන් නැතුවට දැන් නවතීවි කියල වැඩේ.... මොන... මිනිහ කේක් කෑලි හයකටම වැඩේ දීල.... කොල්ලව අයින් කරගන්න හදනකොට යාළුව කිව්වලු, 'කමක් නෑ බං... ඔහෙ හිටපුවාවෙ...' කියල.... බාප්පට ලැජ්ජාවෙ බැරි උනාලු ඒක බලන් ඉන්නකොට... හරියට කවදාවත් කේක් කාල නෑ වගේ කොල්ල අඹරපු ඇඹරිල්ලට....


ඉතින් කට්ටිය කෑවට පස්සෙ සිසිල් බීම සංග්‍රහයකුත් තිබිලා තියෙනවා.... පුංචි අම්මා බීම අල්ලන අතරෙ, කෝකටත් කියලා බාප්ප හිස් තසිම් ටික අයින් කරල.... මොකද කොල්ල ඒ වෙනකොටත් මේසේට වාඩිවෙලා ඉඳල තියෙන්නෙ.... බැරිවෙලාවත් තසිම් උඩ තියෙන කුඩු ටික ලෙව කෑවොත් කියල බාප්පට හිතෙන්න ඇති..... ඔය බීම එහෙම බොනකොට අපේ අය වීදුරුවල පොඩ්ඩක් ඉතුරු කරනවනෙ.... ඉතින් මේ කට්ටියත් බීලා ආපහු තියපු වීදුරුවල අඩු වැඩි වශයෙන් ටික ටික ඉතුරු කරල තිබුණලු.... ඉතින් බීම බීපු සැනින් සමහර උදවිය නැගිට්ටලු යන්න පිටත්වෙන්න කියලා.... බාප්පත් ඉස්සෙල්ලම නැගිට්ට කට්ටියත් එක්ක කතා කර කර සාලෙට ආවලු, තව කීප දෙනෙක් බීම ටික බොන අතරෙ.... වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් බාප්පට ඇහිලා තියෙනවා කට්ටියක් හිනාවෙනවා..... බාප්ප කෝකටත් කියල කෑම මේසෙ පැත්තට එබිල බලනකොට සාරි පොටින් කට වහගෙන හිනා වෙවී හිටිය බවලත් කෙනෙක් ඇඟිල්ලෙන් පෙන්නුවලු එතන හිටගෙන හිටිය පුතණ්ඩියව.... බැලින්නම් පොර අර බීම කොට ටික දාගෙන එකතු කරනවලු එක වීදුරුවකට.... බාප්පා "හේයි..." ගානකොට මූ අර ටික ගුඩුස් ගාල බීල පැන්නලු පිටිපස්සෙ දොරෙන් එළියට..... මොකෝ ඉතින් යාළුවො බලන් ඉන්දැද්දි කොල්ලගෙ පස්සෙන් එලවන්නයැ.... දත් කූරු කන ගමන් එයාට යාළුවො එක්කත් හිනාවෙන්න උනාලු.... යාළුවො ටික ගිහින් තියෙන්නෙ එතැනම ඇතිවෙන්න හිනාවෙලා..... පස්සෙ නියමෙට කියන්නැති, 'අන්න අරූගෙ කොල්ල මෙහෙම වැඩක් කළානෙ' කියල.... කොහොමද සනීපෙ... 


යක්ෂාරූඪ වෙලා හිටපු බාප්ප යාළුවො ටික නොපෙනී යනකම් ඉඳලා ටවුමට ගිහින් ගෙනාවලු ලොකු කේක් ගෙඩියකුයි, තඩි ෆැන්ටා බෝතලේකුයි..... ඒ වෙනකොට අම්මගෙ ඇඟේ එල්ලිලා හිටිය කොල්ලට කිව්වලු දැන් මේක ඉවර වෙනකම් කාල, බීපිය කියල බීම එකත්.... අනේ ඉතින් ඌත් අඬ අඬා පුළුවන් තරම් කාල, අම්මා මැදිහත් වෙලා බේර ගන්නකම්....

ඔසියෙක් සමග කෑමක්.....



ඔන්න දවසක් අපේ මහත්තයගෙ මෑතකදි කැන්ගරු දේශයට ආව යාලුවෙකුට ඔසියෙකුගෙන් ආරාධනාවක් ලැබිල රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයකට.... සුද්ද යාළුවගෙ කැම්පස් එකේ එකෙක්... මෙයා කසාද බැඳපු කෙනෙක් නිසා ජෝඩුවටම තමයි ආරාධනාව ලැබිල තියෙන්නෙ... හැබැයි භෝජන සංග්‍රහය තියන්න සැලසුම් කරල තියෙන්නෙ fine dinning restaurant එකක.... හැමෝම දන්නව ඇතිනෙ මේ වර්ගයෙ restaurants, dress code එකක් එහෙම තියෙන බොහොම formal විදියට හැම දෙයක්ම සිද්ද වෙන තැන් බව... ඒ වගේම තමයි කෑමත් අනිත් සාමාන්‍ය තැන්වලට වඩා ගොඩක් මිළයි...

Disable Toilet...!!

මේක අපි මේ රටට ආව අලුත සිද්ද වෙච්චි දෙයක්.....

ඒ දවස්වල අපේ චූටි බබා මගේ ඇඟේ එල්ලිලාමයි හිටියෙ...අලුත්ම වටපිටාවක් නිසා එයා ගෙදරින් එලියට ගියාම අප්පච්චිගෙ අතටවත් ගියේ නෑ.... ඒ නිසාම එයාට නමකුත් වැටුනා 'අම්මි බබා' කියල.... ඉතින් ඒ දවස්වල ගෙදරින් එලියට ගියාම අප්පච්චි ලොකු දුවව බලා ගන්නවා.... මම චූටි බබාව බලගන්නවා.....

දවසක් අපි රෑ කෑමකට රෙස්ටොරන්ට් එකකට ගියා... ඉතින් අපි කෑම එහෙම අරගෙන ඉස්සර වෙලාම පොඩි උන් දෙන්නට කැව්වා.... අප්පච්චි ලොක්කට...මම පොඩ්ඩට... ඒ දෙන්නට කවල අපි කන්න ලැහැස්ති උනා විතරයි ලොක්ක කියපි 'අප්පච්චි, මට චූ බරයි....' කියලා....

එපාර මම විගහට කෑම එක පැත්තකින් තියලා දරුවව ටොයිලට් එකට එක්කන් යන්න ලැහැස්ති උනා විතරයි පොඩි එකා බෑඟිරි ගහන්න පටන් ගත්තා යන්න එපා කියලා...එයාටත් එන්න කියලා කතා කලත් ඒ එන්නත් බැරිලු.... සද්දෙට දැන් වටපිටාවෙ මිනිස්සුත් ටික ටික අපේ පැත්ත බලන්න පටන් ගත්තු නිසා වැඩේ වර්චස් වෙන්න කලින් අප්පච්චි කිව්වා 'මං එහෙනම් මෙයාව disable toilet එකට එක්කන් යන්නම්...' කියලා, මොකද ගෑනු  toilet එකට දරුවා අරන් යන්න එයාට බැරි නිසා.  ඔය disable toilets ඇතුලෙ හොඳට wheel chair එකක් හරවගන්න පුලුවන් වෙන තරමේ ලොකු ඉඩ කඩක් එහෙම තියලා තමයි හදලා තියෙන්නෙ....

ඉතින් මේ දෙන්නා එතැනට යනකොට ඒකෙ දොර වහලලු.... ඔහොම ටික වෙලාවක් දොර ලඟ හිටගෙන ඉන්නකොට එතැන වැඩ කරපු සික්කෙක් මේ දෙන්නව දැකලා ‘Hello...’ කියාගෙන ගියාලු.... දැන් මේ දෙන්නා හිටගෙන ඉන්නවා ඉන්නවා ඇතුලෙ ඉන්න එකා එලියට එන්නෙම නැතිලු.... ඔන්න එතකොට අර සික්ක ආයෙම එතැනින් යන්න ඇවිත් මේ දෙන්නා තවම හිටගෙන ඉන්නවා දැකලා.... ඒ මනුස්සයා අපේ දෙන්නට ‘Sorry...’  කියලා අර  disable toilet  එකේ දොරට හෙමිහිට තට්ටු කලාලු... නැතිලු කිසිම ප්‍රතිචාරයක් ඇතුලෙන්... ඒ ගමන සික්කා හය්යෙන් දොරට තඩි බෑවලු, ඇයි ඇතුලෙ ඉන්න එකාට කරදරයක්වත්ද දන්නෙ නෑනෙ.... ඔන්න එතකොට ඇතුලෙ හිටිය එකා දොර ඇරියලු.... බලනකොට පොලවෙ ගෑවෙන තරමට දිග සායකුයි, හැට්ටයකුයි ඇඳපු අවුරුදු පනහක විතර පෙනුම තියෙන ගෑනියෙක්.... දොර හොඳට ඇරපු නිසා ඇතුලෙ  wheel chair  එකක්වත් මොනවාවත් නැති බවත් පෙනිලා... සික්ක ඇහුවාම 'Are you ‘kay' කියලා, ගෑනි කිව්වලු ‘Yep, gimme a sec, please..’ කියලා... එහෙම කියලා ගෑනි ආපහු දොර වහගෙන... සික්කත් යන්නෙ නැතිව එතැනම ඉඳලා...

මෙන්න ටික වෙලාවකින් දොර ඇරගෙන එලියට එනවලු අවුරුදු තිස්පහක හතලිහක පෙනුම තියෙන මිනිහෙක්... ගෑනිත් එලියට ආවලු වගේ වගක් නැතිව... මේක දැකපු සික්කට 'What the f.....’ කියල කියවුනාලු.... පස්සෙ සික්කටයි අපේ එක්කෙනාටයි හිනාව නවත්තගන්න බැරි වෙලා අර දොර ඇරපු වෙලාවෙ ඒ මිනිහා ඉන්න ඇත්තෙ කොහේද කියල තේරෙනකොට....